***

หลาย ๆ คนที่ผ่านเข้ามาในเว็บแห่งนี้ อาจจะสงสัยว่า ทำไมเราถึงชอบไปมีเรื่องกับคนโน้นคนนี้ หรือแม้กระทั่งเขียนวิพากษ์สิ่งที่ขัดแย้งกับเหตุผลส่วนตัว

หากเข้ามารู้จักตัวเป็น ๆ แล้วจะรู้ว่า ถ้ากับเพื่อนพ้อง และคนรอบข้างจะให้เต็มที่ มีน้ำใจ เป็นคนสบาย ๆ ไม่เรื่องมาก รักใครชอบใครก็ช่วยเหลือเค้าสุดตัว และไม่อยากได้อะไรตอบแทนด้วย เพราะรู้สึกว่าช่วยเพราะอยากช่วย ทำเพราะอยากทำ

แต่ด้วยนิสัยปากเสีย และห่าม เลยอดไม่ได้ที่จะต้องที่จะต้องแสดงความคิดเห็น หรือจัดการด้วยกระบวนการต่าง ๆ เท่าความสามารถที่พอจะทำได้ กับสิ่งที่เราเห็นว่าไม่ถูกต้องและชอบธรรม ในทางตรงกันข้าม อะไรก็ตามที่ดี ๆ มีประโยชน์ต่อคนอื่น ๆ เราก้อส่งเสริมเต็มที่เช่นกัน

ทั้งนี้อาจเป็นเพราะ เติมโตมาในโลกใบเล็ก ที่มีแต่คนจิตใจดีซะเป็นส่วนใหญ่ แต่พอย่างเท้าออกไปสู่โลกภายนอกแล้ว ก็เจออะไรหลายอย่างที่ขัดใจ และพยายามจะแก้ไขบางสิ่งที่มันเกี่ยวข้องกับชีวิตเราให้มันดีขึ้น จนบางครั้งทำตัวเป็นผู้พิทักษ์ความยุติธรรม ซึ่งคนรอบข้างก็ต้องคอยเตือนเสมอว่า เราไม่สามารถจัดการกับทุกสิ่งให้เป็นอย่างที่เราต้องการได้

คนส่วนใหญ่ปล่อยให้บางเรื่องผ่านเลยไป หรือถูกคนอื่นเอาเปรียบ ด้วยคำพูดสั้น ๆ ว่า "ไม่เป็นไร" "ยังงัยก้อได้" "แล้วแต่" จนลืมนึกไปว่าตนเองกำลังถูกละเมิดสิทธิและเสรีภาพที่พึงมี

ช่วงชีวิตที่ผ่านมาเราเองก็ปล่อยให้คำเหล่านี้ ทำร้ายตัวเองมาพอสมควร จนวันนึงคิดได้ว่า มันจะอะไรนักหนา ถ้าเรา "เป็นไร" กับสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

ทุกวันนี้ก้อยังคงจัดการกับความไม่ถูกต้องที่ผ่านเข้ามาในชีวิต โดยพยายามใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ เพราะ้ถ้าจัดการกับสิ่งที่ขัดกับความถูกต้องซะตอนนี้แล้ว วันข้างหน้าจะได้ไม่ต้องมานั่งฟูมฟายว่า "รู้งี้..."

บอกแล้วว่า "ไม่ได้ชอบมีเรื่อง...แต่มันอดไม่ได้จิง ๆ"

***