ถอดความโดย: พระมหาสมชาย เปรมมิตร

บทที่ 4
เรื่องเกี่ยวกับผู้นำทางศาสนาคริสต์ในสมัยแรกเริ่ม
และหลักจริยธรรมตอนต้นสมัยกลาง

ในบทนี้เราจะกล่าวถึงสถานภาพทางจริยธรรมซึ่งพิจารณาจากบุคคลสำคัญ ๆ ในประเพณีของชาวคริสเตียนระหว่างช่วงระยะเวลานับตั้งแต่ศตวรรษแรกจนถึงศตวรรษที่ยี่สิบ ซึ่งเป็นเรื่องราวเมื่อประมาณพันปีมาแล้ว สำหรับบทความของคริสต์เตียนฉบับแรก (นอกเหนือจากพระคัมภีร์ใหม่) ที่เรียกได้ว่ามีหลักจริยธรรมในแง่ของปรัชญา ซึ่งถูกทำขึ้นเมื่อตอนปลายของศตวรรษที่สอง ช่วงแรกของ สหัสวรรษนี้ ถูกเรียกว่าเป็นช่วงของผู้นำทางศาสนาคริสต์สมัยแรกเริ่มจากความจริงที่ว่าพระที่ประจำอยู่ในโบสถ์จะอาศัยอยู่ที่โบสถ์และสอนจริยธรรมเหล่านั้น ในขณะที่คำนี้ถูกนำมาใช้อย่างคลุมเครือนั้น หน่วยงานส่วนมากต่างก็เห็นชอบว่าคำว่า “พระ” ถูกจำกัดโดยลักษณะพิเศษสามประการคือ ผู้นั้นต้องเป็นผู้ที่มีความเคารพนับถือในหลักคำสอนทางศาสนาของตน ผู้นั้นต้องเป็นผู้ที่มีอิทธิพลในการสอนและการเขียนของเขา และผู้นั้นต้องมีลักษณะเด่นในความสันโดษในชีวิตของเขา มนุษย์อย่างเช่น เซ็นต์ จอห์น ดามาสซีน ซึ่งอยู่ที่โบสถ์แห่งประเทศกรีก และ เอสเอส. แอมโบรส และ ออกุสตีน ที่เป็นหนึ่งในบรรดานักเขียนชาวละตินเป็นที่ยอมรับทั่วโลกว่าเป็นพระ กล่าวอีกนัยหนึ่ง โบเทียส ถึงแม้ว่าจะเป็นชาวคริสต์เตียนและเป็นนักเขียนก็ยังไม่ถือว่าเป็นพระ เขามิได้เป็นสมาชิกของคณะสงฆ์ เราจะมาพิจารณากันในเรื่องนี้ดีกว่า การพิจารณาถึงผู้นำทางศาสนาคริสต์ในสมัยแรกเริ่ม และครูชาวคริสเตียนในสมัยกลางเพื่อดูว่าพวกเขาให้อะไรแก่ประวัติศาสตร์ทางด้านจริยธรรมบ้าง จะเห็นได้ชัดว่าไม่มีครูคนใดทราบเรื่องจริยธรรม Nicomachean ของอริสโตเติลเลย (ซึ่งกลายมาเป็นสิ่งที่มีอิทธิพลมากนับตั้งแต่ศตวรรษที่สิบสามเป็นต้นมา) ความร่วมสมัยของพวกเขาในโรงเรียนของชาวอิสลามและชาวยิว เป็นการรู้จักหลักจริยธรรมตามลัทธิของอริสโตเติลมาเป็นเวลานานก่อนที่ชาวคริสเตียนจะรู้จัก เราจะเก็บเรื่องนี้ไว้ศึกษาในบทต่อไปเกี่ยวกับการศึกษาเกี่ยวกับโรงเรียนที่ไม่ใช่ของชาวคริสเตียนของจริยธรรมสมัยกลาง

ความสัมพันธ์ระหว่างการสอนศีลธรรมที่พบในคัมภีร์ไบเบิล และจริยธรรมทางปรัชญาไม่ได้รับความเข้าใจในแนวทางเดียวกันโดยนักเขียนในปัจจุบันที่เขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้สำหรับนักเรียนบางราย ศีลธรรมที่มีพื้นฐานมาจากความเชื่อในคำสั่งของพระเจ้าไม่ใช่ทฤษฎีทางจริยธรรมแต่ประการใด สำหรับผู้อื่น ไม่มีหลักจริยธรรมใดให้แนวทางสำหรับการดำรงชีวิตที่แท้จริงโดยไม่มีการอ้างอิงถึงความถูกต้องและความผิดที่กำหนดโดยกฎของพระเจ้า หรือพระประสงค์ของพระเจ้า อีมิล บรูนเนอร์ นักศาสนศาสตร์นิกายโปรแตสแต็นร่วมสมัยที่เหลืออยู่กล่าวว่า “ความดีประกอบด้วยการทำในสิ่งที่พระเจ้าทรงประสงค์เสมอในเวลาอันสมควร” โดยปราศจากความพยายามในการแก้ไขปัญหาทางจริยธรรมนี้ เราจะถือว่าการสอนศีลธรรมมีพื้นฐานบนการประกาศแนวความคิดที่ได้รับการสนับสนุนโดยหน่วยงานทางด้านธรรมะ ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสถานภาพทางจริยธรรม ทำให้มันสามารถก่อให้เกิดความพยายามในการเชื่อมโยงความคิดไปสู่สถานภาพที่ยอมรับได้ทางด้านปรัชญาทางศีลธรรม เราจะพบว่า “ทฤษฎีเกี่ยวกับวิธีการทางศาสนศาสตร์” ในข้อเขียนของชาวคริสเตียนก่อนศตวรรษที่สิบสามและรู้สึกว่าพวกเขามีสถานที่ในการวิจัยด้านจริยธรรมทางประวัติศาสตร์

นักเขียนทางด้านศีลธรรมของชาวคริสเตียนในระยะต้นๆ มิได้หยุดชะงักด้วยประเพณีของชาวยิวโบราณซึ่งถ้ามีการอ้างว่าพระเจ้าเป็นผู้นำไปสู่บัญญัติสิบประการของโมเสสเพื่อควบคุมความประพฤติของมนุษย์ “คำสอนนี้” เป็นที่รู้จักและยอมรับโดยชาวคริสต์เตียนตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว สำหรับพวกเขา ก็เหมือนกับชาวยิว เหตุผลว่าทำไมมนุษย์จึงถูกผูกพันให้ซื่อสัตย์ต่อผู้ที่สูงอายุกว่า หรือให้หลีกเลี่ยงการฆ่าและการลักขโมยก็เหมือนกับคำสั่งของพระเจ้า ศีลธรรมตามหลักของพระคัมภีร์ใหม่มิได้ปฏิเสธคำสั่งสอนของกฎหมายเก่าของชาวยิว แต่แนะนำการเน้นหนักไปที่ความรักในฐานะที่เป็นแรงจูงใจภายในของผู้ศรัทธาที่ประสงค์ที่จะดำรงชีวิตอยู่อย่างถูกต้อง คำสั่งสอนสองประการของชาวคริสต์เตียนว่าด้วยเรื่องการทำกุศล (แม็ธธิว 22:37-40) “ท่านควรรักพระเจ้าผู้นายของเรา” และ “ท่านควรรักเพื่อนบ้านของท่านเหมือนท่านรักตัวท่านเอง” คำกล่าวนี้มักเข้าใจกันว่าเป็นการบรรลุถึงกฎของพระผู้เป็นเจ้า (โรมันส์ 13:8) และไม่ได้เป็นการยกเลิกกฎดั้งเดิมของพระคัมภีร์เก่า ในคำสอนของพระเยซูบนเขาไซนาย ได้กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า “อย่างคิดว่าข้า (พระเยซูคริสต์) มาเพื่อทำลายกฎหมายหรือคำสั่งสอน ข้ามิได้มาเพื่อทำลาย แต่ข้ามาเพื่อทำให้บรรลุความสำเร็จ”

มันยากที่จะปฏิเสธว่ามีความตึงเครียดบางอย่างในข้อเขียนของชาวคริสเตียนในสมัยต้นๆ ระหว่างวิธีการทางกฎหมายที่เคร่งครัดต่อปัญหาด้านศีลธรรม และแนวทางที่ตรงกันข้ามในการให้ความสำคัญที่ความเมตตา ความรัก และค่านิยม ถึงแม้ว่าค่านิยมจะเป็นสิ่งที่เหมือนกันจิตวิญญาณของความชอบธรรมของชาวคริสเตียน พระและนักเชียนในสมัยกลางที่เขียนเกี่ยกับเรื่องจริยธรรมต่างก็ยอมรับหลักปฏิบัติของศีลธรรม, คำสอน ที่ได้แสดงโดยคำสั่งของพระผู้เป็นเจ้า การมองภาระผูกพันทางศีลธรรมในแง่ของกฎหมายไม่เหมือนกันกับข้อเขียนในปรัชญาของกรีกหรือโรมัน วิธีการที่ใกล้เคียงที่สุดมีอยู่ใน “กฎหมาย” สากลในยุค 300 ปีก่อนคริสตกาล แต่นั่นมิได้เป็นหลักคำสอนที่ประกาศโดยพระผู้เป็นเจ้าที่อยู่เหนือธรรมชาติ

จริง ๆ แล้ว การนึกฝันแรกเริ่มเกี่ยวกับภาระผูกพันทางจริยธรรมและความสัมพันธ์ที่มีต่อกฎหมายอาจเกิดขึ้นท่ามกลางหมู่ชาวคริสเตียนซึ่งไม่ใช่ทั้งชาวกรีกหรือชาวละติน บางคราวเรามีแนวโน้มที่จะลืมว่าโบสถ์ “แบบตะวันออก” ใกล้ๆ แถบตะวันออกและอาฟริกาเหนือมีผู้ศึกษาหาความรู้มากมายในระหว่างคริสศตวรรษแรก ๆ การศึกษาเมื่อไม่นานมานี้ได้ให้ความสว่างเกี่ยวกับงานของชาวซีเรียที่เป็นคริสเตียนในยุคแรกๆ, บาร์เดียซานแห่งอีเดสซ่า (154-222) ผู้ซึ่งต้องเผชิญกับปัญหาในการผสมผสานปรัชญาให้เข้ากับหลักคำสอนทางศาสนาของชาวคริสต์เตียน หนังสือของเขาเกี่ยวกับกฎหมายของประเทศยอมรับว่ากิจกรรมทางร่างกายของมนุษย์ ขึ้นอยู่กับการควบคุมภายนอก และเคราะห์กรรม แต่บาร์เดียซานแย้งว่ามนุษย์มีอิสระจากภายในในการเลือกการปฏิบัติที่ถูกหรือผิด ไม่เหมือนกันนักเขียนชาวคริสต์เตียนในยุคหลัง ๆ ที่โอนเอียงที่จะเน้นที่ความเหมือนกันในแง่ของกฎหมายของประเทศที่ยิ่งใหญ่ (ตามหลักฐานของความเป็นเอกเทศในกฎหมายธรรมชาติ) บาร์เดียซานค้นพบการสนับสนุนอิสระภาพทางศีลธรรมในความเป็นจริงที่ว่ากฎหมายในประเทศต่าง ๆ มีความแตกต่างกันและเปลี่ยนแปลงได้ง่าย จริยธรรมที่เด่นชัดในความคิดของชาวคริสต์เตียนในสมัยต้น ๆ ในบริเวณใกล้ ๆ แถบตะวันออกยังมิได้มีการศึกษาอย่างถูกต้อง

 

นักเขียนชาวกรีกที่เป็นคริสต์เตียนที่เขียนเกี่ยวกับทฤษฎีทางศีลธรรม

ต้องมีการยอมรับว่ายังมีการขาดความรู้ในการเริ่มต้นของปรัชญาในโรงเรียนคริสต์เตียนของชาวกรีก เราไม่เพียงแต่ขาดการศึกษาทางด้านเทคนิคของแนวความคิดด้านจริยธรรมของคนเหล่านี้เท่านั้น แต่ยังขาดบทความที่สำคัญและการแปลข้อเขียนที่ดี ตัวอย่างเช่น มีนักเขียนชาวกรีกชื่อ ฮิปโปลีตุส ซึ่งไม่ทราบวันที่แน่นอนแต่เป็นผู้ที่ “น่าจะเป็นนักเรียนของเออเรเนียส” ซึ่งจากคำกล่าวนี้น่าจะจัดได้ว่าฮิปโปลีตุสอยู่ในช่วงครึ่งสุดท้ายของศตวรรษที่สอง มีคนคิดว่าเขาเป็นนักแต่งหนังสือชื่อว่า Philosophumena ซึ่งปรัชญากรีกโบราณส่วนมากจะได้รับการยกย่องจากทรรศนะพวกคริสต์ตศาสนา ในหนังสือนั้นมีเรื่องเกี่ยวกับการสำรวจด้านจริยธรรมของเพลโตที่ได้รับการอนุมัติ นั่นคือความผิดศีลธรรมและลักษณะการเป็นไตรมิตรของวิญญาณมนุษย์ การให้รางวัลและการลงโทษในชีวิตในภายหน้า ความดีสี่ประการที่อธิบายไว้ในหนังสือเรื่อง Republic และความมีชื่อเสียง (ตามที่ได้แนะนำไว้ในนิทานของ เออร์) ที่ว่าชีวิตเป็นเพียงส่วนหนึ่งในเคราะห์กรรมและเป็นสิ่งที่เรามีทางเลือกบางอย่างเพื่อไปสู่จุดหมายปลายทาง หนังสือของชาวคริสต์เตียนในสมัยต้น ๆ นี้ยังถือว่าพลเมืองเป็นการขาดแคลนความดีในขณะที่ความดีเป็นสิ่งที่คาดหมาย ลักษณะที่ประทับใจในแนวความคิดของฮิปโปลีตุสก็คือการยอมรับอย่างไม่มีปัญหาของปรัชญาเชิงปฏิบัติของเพลโต

ในช่วงระยะเวลาเดียวกัน โรงเรียนที่ทันสมัยและผลิตนักเรียนได้มากในแนวความคิดของชาวกรีกที่เป็นคริสต์เตียนได้พัฒนาขึ้นที่อเล็กซานเดรีย ซึ่งเป็นเมืองที่มีหลายชาติหลายภาษา มีห้องสมุดที่มืชื่อเสียงและมีโรงเรียนของชาวกรีกหลงเหลือมาจากศตวรรษที่สาม นักเขียนคริสต์เตียนที่เป็นชาวอเล็กซานเดรียคนแรกได้หันไปสนใจในปรัชญาคือ คลีม็องต์แห่งอเล็กซานเดรีย (ca 150-215 ในสมัยคริสต์ตศักราช) ข้อเขียนของเขาเรื่องหนึ่งคือ Miscellanies (Stromata) เป็นการนำเสนอการเปรียบเทียบมากมายระหว่างปรัชญาของคนนอกศาสนา และการสอนของชาวคริสต์เตียน คลีม็องเป็นผู้มีชื่อเสียงในด้านทุนการศึกษาแบบดั้งเดิม ก่อนที่จะเปลี่ยนไปเป็นคริสต์ตศาสนาแต่เขาก็ถือว่าความเป็นจริงมากมายถูกค้นพบในปรัชญาและในการเปิดเผยศาสนา เขาวิเคราะห์ผู้ที่ถือลัทธิอีพิคูเรียน แต่อย่างไรก็ตาม ก็เป็นพวกที่ไม่เชื่อในพระเจ้าและผู้ที่เชื่อในวัตถุ การยกย่องที่ไม่น่าพีงพอใจของโรงเรียนของชาวยุโรปเป็นเรื่องธรรมดาในบรรดานักเขียนชาวคริสต์เตียนในยุคต้น ๆ ในหนังสือหกเล่มของ Miscellanies คลีม็องต์พัฒนาทฤษฎีของความรู้เชิงปฏิบัติ (phronesis) ว่าเป็นหลักสากลของมนุษย์และของการปฏิบัติหน้าที่ของจิตวิญญาณของมนุษย์ สิ่งนี้ทำก่อให้เกิดการปรับปรุงจากพวกที่นิยมเหตุผลของจริยธรรมตามแบบของเพลโต และทฤษฎีเหตุผลที่ถูกต้องของพวกกรีกในยุค 300 ปีก่อนคริสต์ตกาล เราควรพยายามฟันฝ่าเพื่อมีชีวิตอยู่ในวิถีทางที่เราจะมีชีวิตเหมือนพระเจ้าให้มากขึ้น (เป็นกฎที่พบในข้อเขียนของฮิปโปลีตุส) ถึงแม้ว่า คลีม็องต์จะยอมรับอย่างเปิดเผย เราก็สามารถรับรู้ได้เพียงเล็กน้อยหรือแทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับธรรมชาติของพระเจ้า เขาทำการศึกษาปัญหาทางศีลธรรมบางประการเกี่ยวกับความรู้จักประมาณในการกิน การดื่ม และเสื้อผ้า แต่เอนเอียงบ้างไปในการคาดหวังเกี่ยวกับพื้นฐานทางปรัชญาในการตัดสินทางจริยธรรม บางทีสิ่งที่เป็นความช่วยเหลืออันยิ่งใหญ่ของคลีม็องต ์เป็นการให้ความเคารพต่อปรัชญาด้วยคุณความดีของการร่วมมือของเขาในการสอนบางอย่าง จากการอ่านงานเขียนของชาวคริสต์เตียนอย่างกว้างขวาง

ชาวอเล็กซานเดรียรายอื่น ๆ ที่สร้างสรรค์งานของกรีกที่มีเนื้อหาสาระเกี่ยวกับจริยธรรมคือ โอริเก็น (185-254) หนังสือของเขาเรื่อง Against Celsus และ On First Principles จะมีคำสอนที่คล้ายคลึงกับคำสอนของ โพลตินัส ทั้งนี้อาจเป็นเพราะความจริงที่พวกพวกเขาได้ศึกษาภายใต้ครูผู้สอนคนเดียวกัน ถึงแม้ว่าโอริเก็นจะมีอายุแก่กว่าโพลตินัสอย่างน้อยยี่สิบปีก็ตาม โอริเก็นก็เป็นผู้มองคุณค่าของปรัชญาในแง่ดีน้อยกว่าคลีม็องต์ มันเป็นเสมือนสิ่งแปลกสำหรับคริสต์ต์ศาสนา ในทางจิตวิทยาศาสตร์ โอริเก็นมีทรรศนะคติที่ถือว่าไม่ถูกต้องสำหรับชาวคริสต์เตียนและการสอนเหล่านั้นมีผลกระทบต่อทฤษฎีทางศีลธรรมของเขา เขามั่นใจว่าจิตวิญญาณของมนุษย์แต่ละคนเป็นสิ่งที่ไม่ตายและเขาคาดหวังความเป็นไปได้ว่าจิตวิญญาณอาจมีอยู่ก่อนที่จะรวมเข้ากับร่างกาย ซึ่งมันอาจถือว่าเป็นบาปในชาตินี้ และอาจถูกลงโทษโดยการถูกผูกพันเข้ากับร่างกายในชาติก่อน ๆ นี่คือการมองบางอย่างของชาวคริสต์เตียนเหมือนกับการสืบสายโลหิตของพวกโพลติเนียมและในที่สุดก็นำไปสู่วิญญาณของมนุษย์ มนุษย์มีอิสระที่จะขึ้นหรือลง นั่นคือวิญญาณ “อาจลงมาจากความดีสูงสุดไปสู่ที่ต่ำที่สุดหรือคงอยู่จากความเลวร้ายที่ต่ำที่สุดไปสู่ความดีที่สูงที่สุด” เหตุผลและความตั้งใจอิสระจะปรากฏอยู่ในวิญญาณแต่ละดวงและสามารถควบคุมแนวทางพื้นฐานและมีชีวิตอยู่ได้ด้วยดี การทดสอบว่าการกระทำเป็นสิ่งที่ดีหรือไม่ดีจะพบได้ในคำสอนของพระเจ้า (คำสอนและพระคัมภีร์ใหม่จะสั่งให้หลีกเลี่ยงความโกรธ, การสาบาน และการให้กำลังใจแก่จิตใจที่ขลาดเขลาและช่วยเหลือความอ่อนแอ) ซึ่งเป็นสิ่งที่ต้องทำความเข้าใจและเชื่อฟัง ผลที่ได้ในที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างจะถูกเก็บไว้ในที่ของมันคือในพระเจ้าและจะไม่เป็นความชั่วร้ายอีกต่อไป

ในรูปแบบที่มีความลึกซึ้งน้อย ทฤษฎีของการลงมาของวิญญาณสู่พระเจ้าจะพบได้ในข้อเขียนของ เกรกอรี่แห่งไนซา (355-ca. 394) เขาปฏิเสธการมีอยู่ของวิญญาณในชาตินี้แต่ก็ยอมรับการกลับมาของสิ่งต่าง ๆ ไปสู่พระเจ้า มุมมองของเกรกอรี่ในเรื่องของการขึ้นสู่ที่สูงทางกายภาพนำไปสู่ความสนใจในสมัยต้น ๆ เกี่ยวกับเรื่องความประหลาดมหัศจรรย์ของคริสต์ตศาสนา เขาให้ความสำคัญที่ความต้องการความช่วยเหลือพิเศษของพระเจ้า (ความกรุณา) เพื่อทำให้มนุษย์สามารถลุกขึ้นเพื่อรวมกันเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า

เหตุผลที่มีอิทธิพลมากที่สุดของคริสต์ศาสนาของจริยธรรมในการต่อสู่กับวิญญาณก็ยังคงเป็นความมหัศจรรย์ที่สุดและยากที่จะพรรณาทางประวัติศาสตร์ บางเวลาระหว่างศตวรรษที่ห้ามีกลุ่มที่ทำงานห้าประการในประเทศเช็คกลายมาเป็นที่รู้จักในการศึกษาคริสต์ศาสนา พวกเขาเรียกงานของเขาว่า Corpus Dionyssiacum (หรือ Areopagiticum) ข้อเขียนของพวกเขาไม่เป็นที่รู้จักแต่เขาถูกเรียกว่า ดิโอไนเซียส ผู้เป็น areopagite ปลอม เขายอมรับว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ในยุคที่มีการเผยแพร่ศาสนาและเคยเห็นปรากฎการณ์ในพระคัมภีร์ใหม่ ซึ่งตามความเป็นจริง ข้อเขียนเหล่านี้ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลอันแข็งกร้าวของปรัชญาของนักนิยมตามแบบของเพลโตรุ่นใหม่ และมีข้อความจากโพรคลัส (ศตวรรษที่ห้า) ดังนั้น พวกเขาจึงถูกเขียนถึงในยุคที่มีการเผยแพร่ศาสนา หนังสือเหล่านี้คือ On the Celestial Hierarchy (ลำดับการปกครองบนสรวงสวรรค์), On the Ecclesiastical Hierarchy (ลำดับการปกครองของพระ), On the Divine Names (ในนามของพระผู้เป็นเจ้า), Mystical Theology (ทฤษฎีแห่งความมหัศจรรย์) และ ten Letters (จดหมายสิบฉบับ) พวกเขาได้รับความนับถือย่างมากในยุคสมัยกลาง ถึงแม้ว่าบทความของเขาจะมีความคลุมเครือและลัทธิศาสนาของเขาเป็นการสอนของศาสนาคริสต์ต์ก็ตกอยู่ในความสงสัย

บทที่สี่ของหนังสือเรื่องในนามของพระเจ้าเป็นการทุ่มเทไปที่ความหมายของคำว่า “ความดี” ที่นำมาใช้กับพระเจ้า และมีความเชื่อมโยงกับ “ชื่อ” นี้ซึ่ง ไดโอไนเซียสเปิดเผยถึงความพอใจของเขาที่มีต่อจริยธรรมของพวกที่นิยมแบบของเพลโตใหม่ ที่จุดนี้ปัญหาของความเลวร้ายที่เกิดขึ้นและถูกปฏิบัติในแง่ของการอ้างของพวกนิยมเพลโตว่าความเลวร้ายเป็นการขาดความดี บทนี้เป็นหนึ่งในจำนวนสื่อสองสื่อ (อีกสื่อหนึ่งคือออกุสตีน) ซึ่งทฤษฎีว่าด้วยการขาดของความเลวร้ายมาสู่นักคิดของศตวรรษที่สิบสาม วิญญาณของทูตสวรรค์และวิญญาณของมนุษย์จะเรียกว่าเป็นความชั่วร้าย ในแง่นี้ เพราะว่า “ความบกพร่องในเรื่องคุณภาพของความดีและกิจกรรมและความล้มเหลวนั้นเกิดจากความอ่อนแอของตนเอง” คำอธิบายในเชิงบวกของกิจกรรมของมนุษย์ที่ดี ตามความคิดของพวกไดโอไนเซียสปลอม จะมองในแง่ของวิญญาณที่เกิดขึ้นเพื่อรวมกันเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า ในการตระหนักถึงที่มาของความงามและความดี วิญญาณจะผ่านการเคลื่อนไหวสามประการคือ (1) วงจรที่หมุนจากความมากมายหลากหลายของสิ่งภายนอกที่เข้ามาสู่ตัวของมันเอง (2) การเคลื่อนไหวทางจิตวิญญาณของการให้เหตุผลที่กล่าวอย่างอ้อมค้อมและเกี่ยวกับวิชาตรรกวิทยา (3) การเคลื่อนไหวที่ตรงไปสู่ความเป็นหนึ่งเดียวกันของการกระทำที่มุ่งหมาย ทฤษฎีนี้ถูกพัฒนาขึ้นมาอย่างรวบรัดและคลุมเครือในหนังสือที่เขียนขึ้นอย่างสั้น ๆ ในเรื่อทฤษฎีแห่งความมหัศจรรย์ มีอิทธิพลมากมายต่อนักธรรมะในยุคหลัง ๆ ที่เป็นสูตรที่ใช้โดยไดโอไนเซียสปลอมเพื่อสรุปความคิดเห็นของเขาที่มีต่อความดีว่า “ความดีมีสาเหตุมาจากความบกพร่องที่มีหลายลักษณะและเกี่ยวข้องกับส่วนต่าง ๆ” ซึ่งนำมาใช้กับทั้งทางกายภาพและความชั่วร้ายทางศีลธรรมและหมายความว่าการกระทำที่เป็นความดีต้องได้รับการยอมรับในทุกสถานการณ์ ในขณะที่การกระทำกลายมาเป็นการกระทำที่ไม่มีศีลธรรมถ้ามีการกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดขาดหายไป

แม็กซิมัสแห่งสไคโทโปลิน (560-662) ได้ขยายขอบเขตและช่วยในการเผยแพร่แนวความคิดของไดโอไนเซียสปลอมนี้ เรื่องราวของเขาเกี่ยวกับ ความเคลือบแคลง (patrologia graeca 91, 1072-1085) สอนไว้ว่ามนุษย์โต้ตอบพระเจ้าโดยผ่านการรับรู้ถึงความดีและความรู้สึกแห่งความรักแห่งสรวงสวรรค์ของความงามในพระเจ้า ซึ่งความรู้สึกเช่นนี้สิ้นสุดลงในช่วงของการหยั่งรู้ในทุก ๆ สิ่ง มนุษย์และจักรวาลจะกลับไปสู่ความเป็นหนึ่งเดียวกันของแนวความคิดของพระเจ้า ในที่สุด พระเจ้าก็จะเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง

นักเขียนชาวกรีกคนสุดท้ายผู้ที่เราจะกล่าวถึงในช่วงนี้คือ จอห์น ดามาซซีน (ca.675-749) งานอันกว้างขวางของเขาคือเรื่อง ที่มาของความรู้ หรือ The Source of Knowledge ซึ่งในส่วนที่สามของหนังสือเป็นการกล่าวถึงความจริงพื้นฐานของคริสต์ตศาสนาที่ถูกนำเข้าสู่ละตินในศตวรรษที่สิบสองโดยบูร์กุนดิโอ แห่งปีซ่า ภายใต้ชื่อเรื่อง De fide orthodixa (ความซื่อสัตย์ที่แท้จริง) ในรูปแบบของละตินนี้ มันมีอิทธิพลมากในศตวรรษที่สิบสามและมักถูกกล่าวถึงอย่างมากในวิชาว่าด้วยศาสนา จอห์น ดามาซซีนเป็นผู้แนะนำเราในการสอนที่แตกต่างไปจากทฤษฏีการต่อสู้ของจิตวิญญาณของชาวคริสต์เตียนที่นิยมเพลโตรุ่นใหม่ มีการวิเคราะห์ถึงอำนาจและหน้าที่ของมนุษย์ที่ดาร์มาซซีนนำมาจากข้อเขียนโดยบิชอบชาวกรีกชื่อเนเมเซียส เรื่องธรรมชาติของมนุษย์ (ซึ่งเขียนเมื่อคริสต์ตศักราช 4100) ผู้ที่หันมาปรับปรุงทฤษฎีของเขาจากการสอนของยุคก่อนคริสต์ตศาสนาของโพเซียโดเนียสแห่งอะพาเมีย ข้อความต่อไปนี้จะแสดงว่าจอห์น ดามาซซีนทำความเข้าใจอำนาจทางจิตใจของมนุษย์ได้อย่างไร ซึ่งแปลโดยตรงมาจากข้อเขียนภาษาละตินของบูร์กุนดิโอ

เราควรสังเกตว่าวิญญาณของเรามีอำนาจสองชั้น บ้างก็เป็นความรู้ บ้างก็เป็นความจำเป็น ตอนนี้สิ่งที่เป็นความรู้ก็คือ ความเข้าใจ จิตใจ ความคิดเห็น จินตนาการและสามัญสำนึก ส่วนที่เป็นความจำเป็นหรืออำนาจที่เป็นความอยากคือ การปรึกษา (consilium ซึ่งเป็นการแปลความหมายผิดของคำว่า boulesis ซึ่งหมายถึงอำนาจในการทำสิ่งใดตามใจ) นอกจากนี้ยังต้องสังเกตด้วยว่ามีอำนาจที่เป็นความอยากปรากฏขึ้นเองในวิญญาณซึ่งเป็นไปตามธรรมชาติ และมันจะถูกนำไปสู่สิ่งต่าง ๆ ที่มีความเกี่ยวข้องกับธรรมชาติ ซึ่งเรียกว่าความประสงค์ (voluntas, thelesis) ตัวอย่างก็คือ การมีชิวิตอยู่และการเคลื่อนไหว ซึ่งเป็นไปตามสามัญสำนึกในการรับรู้และความเข้าใจ ความอยากที่เป็นธรรมชาติในตัวของมันเองหรือความเป็นอยู่ที่สมบูรณ์ ดังนั้นพวกเขาจึงอธิบายความปรารถนาตามธรรมชาติไปในทางนี้คือ เป็นความปรารถนาที่มีเหตุผล เป็นความอยากที่จำเป็น มีพื้นฐานมาจากแนวทางทางธรรมชาติเท่านั้น อำนาจของความปรารถนาที่จะทำตามอำเภอใจมีความเป็นธรรมชาติในตัวของมันเอง มีความจำเป็นและขึ้นอยู่กับเหตุผล ความอยากสำหรับส่วนประกอบทั้งหลายของธรรมชาติ เป็นอำนาจธรรมดา ๆ นอกจากนี้ยังมีความอยากอย่างอื่นสำหรับสิ่งอื่น ๆ ที่ไม่มีเหตุผลหรือที่เรียกว่าความปรารถนา ตอนนี้การทำตามอำเภอใจก็จะมีความเป็นธรรมชาติในทุก ๆ ทาง thelesis ก็เป็นความปรารถนาอย่างหนึ่ง ความอยากตามธรรมชาติและมีเหตุผลสำหรับสิ่งใด ๆ ก็ตาม อำนาจของความอยากที่มีเหตุผลจะมีอยู่ในวิญญาณของมนุษย์ เนื่องจากว่ามันเป็นความเคลื่อนไหวที่เป็นธรรมชาติ ความอยากที่มีเหตุผลสำหรับสิ่งใด ๆ นี้เรียกว่า boulesis (สะกดไว้ในภาษาละตินของบูร์กุนดิโอ ว่า bulisis) นั่นคือความปรารถนา ตอนนี้คำว่า boulesis ก็คือความปรารถนา ซึ่งเป็นความอยากที่มีเหตุผลและเป็นความต้องการในสิ่งใด ๆ ก็ตาม จึงเรียกว่า boulesis ซึ่งเป็นความปรารถนา (voluntes) ทั้งสองคำเป็นการกล่าวถึงสิ่งที่มีอยู่ในอำนาจของเราเองและสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในอำนาจของเรา นั่นคือ การกล่าวถึงวัตถุประสงค์ที่มีความเป็นไปได้และความเป็นไปไม่ได้

ในความลังเลใจนี้และการที่ไม่มีการวิเคราะห์ใดที่ชัดเจนจนเกินไป เรามีจุดเริ่มต้นของจิตวิทยาเกี่ยวกับศีลธรรมเป็นพิเศษซึ่งเป็นการเคลื่อนไหวของธรรมชาติ (และมีความจำเป็นทางกายภาย) การทำตามใจของความดีที่เห็นได้ชัดจากการควบคุมการเคลื่อนไหวของความปรารถนาของมนุษย์อย่างตั้งใจและมีเหตุผล (รวมทั้งความมีอิสระ) ภายใต้อิทธิพลของบทความนี้ โทมัส อควินัสและนักคิดรายอื่น ๆ ในศตวรรษที่สิบสามสอนว่ามีอำนาจในการทำตามใจของมนุษย์อยู่สองอย่างคือ voluntas ut retio ซึ่งเป็นอำนาจที่เป็นอิสระ และ voluntas ut natura ซึ่งเป็นอำนาจที่ไม่เป็นอิสระ ยิ่งไปกว่านี้จากบทความของจอห์น ดามาซซีนนี้ยังเป็นการแนะนำการกล่าวอ้างที่ว่ายังมีความอยากในมนุษย์มากกว่าความปรารถนาที่มีเหตุผล ความอยากทางประสาทสัมผัสจะรวมถึงอำนาจสองอย่างด้วยคือ ความอยากในความใคร่ (ซึ่งการเคลื่อนไหวจะเป็นความต้องการที่ปกติธรรมดาหรือการรังเกียจในเรื่องสิ่งของส่วนตัวที่รับรู้ได้ด้วยความรู้สึก) และความอยากที่เกี่ยวกับความโกรธ (ซึ่งการเคลื่อนไวเป็นการพยายามที่จะรุกรานหรือจู่โจมอย่างอันตรายหรือด้วยความลำบากของวัตถุที่รู้สึก) การสอนนี้มีอิทธิพลต่อจิตวิทยาเกี่ยวกับศีลธรรมของอะควินาสและนักเขียนรายอื่น ๆ ในของประเพณีในการศึกษาเพื่อที่พวกเขาจะได้ปรับปรุงทรรศนะเกี่ยวกับความอยากสามประการของกิจกรรมมนุษย์นั่นคือ ความปรารถนา ความอยากในความใคร่และความอยากที่เกี่ยวกับความโกรธ

 

นักเขียนชาวละตินที่เขียนเกี่ยวกับทฤษฎีทางศีลธรรม

ในยุคก่อนศตวรรษที่สิบสาม ส่วนที่เป็นชาวตะวันตกหรือละตินของโบสถ์คริสต์ตศาสนาได้ผลิตนักเขียนที่ดีหลายรายที่เป็นผู้สัมผัสถึงคำถามหลัก ๆ เกี่ยวกับจริยธรรม ในบรรดาพระชาวละติน แอมโบรสและออกุสตีนเป็นผู้ที่โดดเด่นในด้านนี้ ทรรศนะทางจริยศาสตร์บางประการของพวกเขายังคงอยู่ภายใต้การศึกษาในศตวรรษที่ยี่สิบ ดังที่เราเห็น โบเทียสก็มีกล่าวถึงชีวิตที่มีศีลธรรมไว้ในหนังสือเรื่อง Consolation of Philosophy ของเขา อีริจิน่าและอันเซล์มได้พัฒนารูปแบบที่ค่อนข้างแตกต่างกันอย่างมาก ของจริยธรรมของคริสต์ตศาสนาของพวกที่นิยมเพลโตในศตวรรษที่เก้าและสิบเอ็ดตามลำดับ แต่อย่างไรก็ตาม ปีเตอร์ อเบแลนด์ก็เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดของความตึงเครียดระหว่างความต้องการของผู้กระทำของจิตสำนึกส่วนบุคคล และข้อกำหนดของผุ้ถูกกระทำของกฎศีลธรรมที่เกินความเข้าใจในธรรมชาติของมนุษย์ เราจะมาดูกันที่ทฤษฎีจริยธรรมที่เด่นชัดของบุคคลสำคัญ ๆ ในแบบแผนของชาวละตินนี้

หนึ่งในบรรดานักจริยศาสตร์ชาวคริสต์เตียนในยุคต้นเป็นชาวอาฟริกาเหนือชื่อ เทอร์ตุลเลียน ผู้ซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงประมาณคริสต์ตศักราช 160 – 240 ที่เรามักคุ้นกับชื่อของเขาจากวลีที่ว่า “credo quia absurdum” (“ข้าพเจ้าเชื่อเพราะว่ามันเป็นเรื่องน่าหัวเราะ”) แต่มันยากที่จะตัดสินในสิ่งที่เขาอธิบาย เป็นไปได้มากทีเดียวที่เขาพูดง่าย ๆ ว่าความซื่อสัตย์เป็นความมหัศจรรย์ที่เป็นความโกหกที่อยู่นอกเหนือจากขอบเขตของเหตุผล ในหนังสือของเขาเรื่องจิตวิญญาณ (On the soul) (บทที่ 19) เทอร์ตุลเลียนแนะนำว่าวิญญาณของมนุษย์เป็นธรรมชาติของร่างกายและวิญญารของเด็กก็จะมาจากสามัญสำนึกของผู้เป็นบิดา นอกเหนือจากความคิดในแง่ของวัตถุที่เห็นได้ชัดของจิตวิญญาณของมนุษย์ (มีนักเขียนชาวคริสต์เตียนน้อยรายที่จะมีส่วนร่วมในเรื่องนี้) เทอร์ตุลเลียนเป็นผู้สนับสนุนอย่างแรงกล้าในเรื่องเสรีภาพส่วนบุคคลและได้แสดงให้เห็นถึงความหมายของบุคคล ในการสอนศีลธรรมของเขา เทอร์ตุลเลียนสนับสนุนข้อบังคับที่แข็งกร้าวและเข้มงวดในทุก ๆ ด้านของการดำเนินชีวิตของชาวคริสต์เตียน คริสต์ตศาสนาให้รายละเอียดข้อกำหนดของความประพฤติ นั่นคือรางวัลสำหรับความเชื่อฟังซึ่งเป็นความสุขที่ไม่มีวันสิ้นสุดกับพระเจ้า การลงโทษสำหรับการไม่เชื่อฟังเป็นความทุกข์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด ตามที่นักศึกษาคริสต์ตศาสนาในสมัยก่อนคริสต์ตกาลได้สรุปการถือตามกฎหมายอันเกินควรของเทอร์ตุลเลียนว่า “พระเจ้าผู้ที่เขาทนุถนอมเป็นผู้ตัดสินที่หลากหลายและเป็นที่หวงแหน เป็นผู้ที่ก่อให้เกิด timor (ความกลัว) ซึ่งเป็นพื้นฐานสำหรับการช่วยเหลือดวงวิญญาณของมนุษย์ให้พ้นภัย”

ที่มีความสำคัญน้อยลงไปก็คือชาวอาฟริกันที่นับถือศาสนาคริสต์ต์อีกคนหนึ่งคือ แล็คแทนเทียส (ca. 250-330) ผู้ที่เขียนหนังสือเป็นภาษาละติน ในหนังสือเรื่อง Divine Institutes ของเขา แลคแทนเทียสมุ่งประเด็นว่าปรัชญาของคนนอกศาสนาไม่มีความจริง (เล่มที่ 2) ซึ่งใช้ชื่อว่า De falsa sapientia เล่มที่หกในการเขียนหนังสือของเขาแสดงถึงหลักพื้นฐานของศีลธรรมของครีสเตียนและถือว่าสิ่งเหล่านี้เป็นคำสั่งของพระเจ้า นี่เป็นตัวอย่างที่ดีของวิธีการทางศาสนาแบบกลาง ๆ ทางด้านจริยธรรมในโบสถ์ในยุคต้น ๆ ในขณะที่เขามีความเอนเอียงไปสู่ทฤษฎีเกี่ยวกับปัญหาทางจริยธรรม แล็คแทนเทียสตระหนักถึงความสำคัญของการศึกษาในด้านความเชี่ยวชาญเชิงปฏิบัติ

มันเป็นเรื่องปกติที่จะกล่าวถึงแอมโบรส บิชอปแห่งเมืองมิลาน (340-397) ซึ่งเป็นนักจริยซาสตร์เชิงปฏิบัติ หนังสือของเขาเรื่อง On the Function of the Clergy เป็นการนำเอาวิธีการปฏิบัติของ Cicero;'s De officiis มาใช้ในการจัดตั้งของชาวคริสต์เตียน ในแง่นี้ แอมโบรสมีอิทธิพลต่อศีลธรรมของชาวคริสต์เตียน อีกแง่หนึ่งของงานของเขาในด้านปรัชญาถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ในเรื่องที่เกี่ยวกับการวิจัยไปสู่ความเป็นมาของแนวความคิดของออกุสตีน ซึ่งสรุปได้ว่า แอมโบรสมีมากกว่าความสนใจในปรัชญาของพวกที่นิยมเพลโตรุ่นใหม่ กลุ่มคำสอนที่รวบรวมภายใต้ชื่อเรื่อง De Isaac et anima แสดงให้เห็นว่าเขาได้ปรับปรุงแนวความคิดของเพลโตว่าว่าความชั่วร้ายไม่มีอะไรทีดี แต่เป็นการขาดความดี และการที่เขาอยู่ภายใต้อิทธิพลเช่นเดียวกันในการปฏิบัติของเขาต่อความดีและความชั่ว ยิ่งไปกว่านั้น แอมโบรสยังวาดภาพชีวิตที่ดีให้เป็นการล่องลอยของวิญญาณจากโลกไปสู่พระผู้เป็นเจ้า ดังนั้นเขาจึงเป็นสื่อกลางสำหรับการถ่ายทอดแนวความคิดทางปรัชญาของกรีกไปสู่โบสถ์ละตินในสมัยต้น ๆ

พระชาวละตินที่อยู่ประจำโบสถ์ผู้ที่ได้พัฒนานาทฤษฎีศีลธรรมอย่างสมบูรณ์ที่สุดคือ ออกุสตีนแห่งฮิบโป (354-430) เขามีบางสิ่งบางอย่างที่ต้องกล่าวถึงซึ่งส่วนมากเป็นปัญหาที่นักจริยศาสตร์รุ่นหลังต้องศึกษา ทรรศนะทางจริยธรรมของออกุสตีนยังคงอยู่ภายใต้การถกเถียงกันในช่วงศตวรรษที่ยี่สิบ ไม่มีงานชิ้นใดบรรจุคำสอนศีลธรรมของเขา เราเชื่อในพระเจ้า จากหนังสือเรื่อง On the Trinity ซึ่งเป็นงานเขียนเชิงพรรณา

นั่นคือมนุษย์ทุกคนต้องการและพยายามฝ่าฟันเพื่อความสุข (beatitudo) ออกุสตินไม่ได้สงสัย สถานะทางจริยธรรมของเขาเป็นเสมือน eudaimonistic เหมือนกับแนวความคิดเก่าของชาวกรีก เขาไม่รู้เรื่อง Nicomachean Ethics ของออกุสติน (ยกเว้นโดยผ่านรายงานที่เป็นบทความภาษาละตินอย่างเช่น Cicero) และความคุ้นเคยของเขากับบทสนทนาของเพลโตก็จำกัดมาก ดูเหมือนว่าเขาได้อ่านบางส่วนของเรื่อง Enneads และบางส่วนของงานเขียนสั้น ๆ เกี่ยวกับเรื่องศีลธรรมของพอร์ไพรี่ พวกที่นิยมลัทธิของเพลโต (ภายใต้สิ่งที่เขารวมไว้กับความคิดของพวกที่นิยมลัทธิของเพลโต) ปรากฏต่อออกุสตินโดยปรัชญาที่ดีที่สุดของพวกคนนอกศาสนา เมืองแห่งปรัชญาคือพวกลัทธิที่บูชาความสำราญ และลัทธิที่บูชาความอดทน ออกุสตินคิดว่าพวกนี้คิดผิดอย่างมากในด้านจริยธรรมของพวกเขา ด้วยความสนใจที่มีมากพอ ออกุสตินสรุปความขัดแย้งทั้งหมดของความปรารถนาว่าเป็น “ความสุขของร่างกาย” และพวกที่นับถือลัทธิบูชาความอดทนว่าเป็น “ความมั่นคงของจิตวิญญาณ” ทรรศนะของเขาเองก็คือความสุขของมนุษย์มิสามารถประกอบขึ้นได้ด้วยความสมบูรณ์ของตัวมนุษย์ (เช่นความดีหรือความรู้) แต่ไม่มีอะไรในเป็นพิเศษในการรวมกัน หลังจากที่ร่างกายตายแล้ว กับพระเจ้า

ส่วนที่สำคัญจริง ๆ ของมนุษย์ ตามที่ออกุสตินเห็นคือวิญญาณ (anima, animus, spiritus) มนุษย์เป็นวิญญาณโดยใช้ร่างกายเป็นเครื่องมือ (“anima utens corpora” De moribus ecclesiae, I 27,52) เท่าที่ทราบ วิญญาณนี้เรียกว่าจิตใจ (mens) ที่เป็นการรักษาสิ่งต่าง ๆ ทั้งหมดภายในจิตใจ วิญญาณเช่นเดียวกันนี้ก็คือความจำ (memoria) และเป็นแหล่งของการกระทำทางกายภาพโดยผ่านร่างกายหรือแนยกไปจากร่างกาย วิญญาณจึงเรียกได้ว่าเป็นความประสงค์ (voluntas) จิตวิทยาของพวกที่นับถือพระผู้เป็นเจ้าได้รับการสนับสนุนในหนังสือเล่มที่ 9 ถึงเล่มที่ 14 ของหนังสือเรื่อง on the trinity วิญญาณของมนุษย์สามารถควบคุมความสนใจไปสู่วัตถุต่าง ๆ โดยการกระทำของตามใจตัวเอง (versio) คน ๆ หนึ่งอาจหันไปให้ความสำคัญกับร่างกาย (ซึ่งเป็นความเสื่อมถอยของวิญญาณ) และนี่คือการบิดเบือนไปในทางที่ผิด ออกุสตินมิได้คิดว่าร่างกายเป็นสิ่งชั่วร้าย ร่างกายเหล่านั้นถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้าและเป็นสิ่งที่ดี (De natura bond, 1) ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเชื่อว่าวิญญาณเป็นเสมือนที่รองรับชีวิต สติสัมปชัญญะ และความพยายามของมนุษย์ทั้งหมดก็ดีกว่าสิ่งที่จินตนาการได้ทั้งหมด ดังนั้น วิญญาณเพียงแค่ลดความสำคัญของตัวมันเองโดยการให้ความสำคัญที่คุณค่าแห่งการมีตัวตน เมื่อวิญญาณกลับไปที่ตัวของมันเอง มันจะพบธรรมชาติที่ดีกว่าแต่ยังคงเป็นสิ่งที่ไม่สมบูรณ์และขึ้นอยู่กับการเปลี่ยนแปลงในทางโลก การไตร่ตรองจะเผยให้เห็นความยิ่งใหญ่ของจิตวิญญาณของมนุษย์ แน่นอน (ให้ดูที่การอธิบายถึงความทรงจำที่มีชื่อเสียงจากหนังสือเรื่อง Confession X, 8-26) แต่การพิจารณาต่อไปจะแสดงให้เห็นถึงความเสื่อมของวิญญาณที่มีต่อพระเจ้า ในการมองที่พระเจ้า วิญญาณของมนุษย์พบว่าเป็นแหล่งที่มาของความเป็นจริงและคุณความดีทั้งหลาย

พระเจ้าจะให้ความสำคัญที่จิตใจของมนุษย์ที่หันไปสู่พระองค์และแสวงหาความช่วยเหลือของพระองค์ แสงสว่างแห่งสรวงสวรรค์มีไว้เพื่อมนุษย์ทุกคน เพื่อแสดงให้พวกเขารู้ว่าความจริงแรกเริ่มของการหยั่งรู้ การมีอยู่ และการกระทำ แสงสว่างของพระเจ้ามิได้เป็นหลักการที่เป็นการรับรู้แต่ยังเป็นที่มาของข้อมูลทางศีลธรรมและแนวทาง ความเข้าใจแรกเริ่มของเราในเรื่องความเสมอภาค ความเป็นระเบียบแบบแผน ความคิดที่ถูกต้อง (prudential) ความถ่อมตัว (temperantia) ความแข็งแกร่งของร่างกาย (fortitudo) ความยุติธรรม (recititudo, justitia) และอื่น ๆ อย่างเช่น ความคิดทางด้านจริยธรรมได้เข้ามาสู่เราโดยผ่านสัญชาตญาณที่เป็นไปได้ด้วยแสงสว่างแห่งสรวงสวรรค์ ข้อความต่อไปนี้จะแสดงว่าออกุสตินได้นำเสนอมาตรฐานที่ไม่มีที่สิ้นสุดของการตัดสินเกี่ยวกับเรื่องจริยธรรมนี้ได้อย่างไร (rationes aeterrnae)

ดังนั้น ท่ามกลางเป้าหมายต่าง ๆ ของการทำความเข้าใจ ยังมีบางอย่างที่เห็นได้ในวิญญาณเอง ตัวอย่างเช่น ความดี (ที่ตรงข้ามกับความชั่ว) ความดีที่มีความคงทน แช่นความกตัญญู หรือความดีที่เป็นประโยชน์สำหรับชีวิตนี้และไม่ได้ผูกมัดให้หลงเหลืออยู่ในวันข้างหน้า เป็นความซื่อสัตย์ที่เราเชื่อในสิ่งที่เรามองไม่เห็น และโดยการที่เราปฏิบัติตัวของเราเอง โดยการที่เราทนต่อความทุกข์ยากจนกระทั่งเรามาถึงเป้าหมายในความปรารถนาของเรา คุณความดีเหล่านี้ และสิ่งอื่น ๆ ที่คล้ายคลึงกันนี้เป็นสิ่งจำเป็นมากสำหรับเราในการมีชีวิตอยู่ในที่ต่างถิ่น ซึ่งจะไม่มีสถานที่ใดในชีวิตที่มีความสุข (ในสรวงสวรรค์) เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งจำเป็นเหล่านี้ และถึงแม้ว่าพวกเขาจะมองเห็นด้วยความเข้าใจ........ซึ่งแตกต่างไปจากสิ่งเหล่านี้ที่วิญญาณเป็นผู้จุดขึ้น เพื่อมันมันสามารถเห็นและเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างแท้จริง ทั้งในตัวของมันเองหรือในแสงสว่าง เพราะว่าแสงสว่างก็คือตัวพระเจ้านั่นเอง......

อีกอย่างหนึ่งก็คือออกุสตินอธิบาย ดังที่เขากล่าวไว้ในบทสนทนาในตอนต้น ๆ จากเรื่อง On Order (เล่มที่ 2 หน้า 8,23) ว่า “การสอนนี้ (disciplina) เป็นกฎของพระเจ้า ซึ่งจะรวมอยู่และมั่นคงในพระองค์ตลอดไป เป็นการถ่ายทอด เพื่อให้สามารถพูดได้ เกี่ยวกับวิญญาณของความรอบรู้ เพื่อที่พวกเขาจะได้รู้ว่าพวกเขามีชีวิตอยู่ได้ดีกว่า และเป็นชีวิตที่ประเสริฐในสัดส่วนที่พวกเขาไตร่ตรองมันอย่างสมบูรณ์มากขึ้นด้วยความเข้าใจและรักษามันไว้อย่างสมบูรณ์มากขึ้นในการดำรงชีวิตอยู่” กฎที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้เป็นทั้งเหตุผลและความประสงค์ของพระเจ้า lex est natio divina et voluntas Dei (Contra Faustum, Xii, 27) มันเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้และเป็นสากล ในสมัยก่อนยุคโมเซอิค กฎที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้เป็นที่รู้จักโดย ออกุสติน) และถูกนำมาเข้ามามีส่วนในรูปแบบที่เป็นลายลักษณ์อักษร สำหรับโมเซอิคแล้ว กล่าวได้ว่าเป็น “สิ่งที่ประทับอยู่ในจิตใจของพวกเรา” หรือ “ตราไว้ในหัวใจของพวกเรา” สติสัมปชัญญะของมนุษย์ (conscientia) จึงกลายมาเป็นความรับรู้ในกฎอย่างรวดเร็ว เช่น อย่าปฏิบัติต่อผู้อื่นในสิ่งที่ท่านไม่อยากให้เขาปฏิบัติต่อท่าน (Ernarrationes in Psalmos, Ps. 57, 1) กฎอื่น ๆ อีกมากมายประเภทนี้เป็นที่รู้กันดีตามธรรมชาติ

วิธีอื่นๆ คือ ออกตินได้บรรยายวัตถุแห่งศีลธรรมให้ชัดเจนขึ้น บรรจุมันไว้ในพจน์แห่งกฎชั่วนิรันดร์ ดังที่เขากล่าวไว้ในหนังสือ on of der (II,8,25,) ว่า “คำสอนนี้ (disciplina) เป็นกฎแห่งพระเจ้าอย่างแท้จริง ซึ่งเคยถือเอาตายตัวและไม่หวั่นไหวกับพระองค์ ดังนั้น คำกล่าวนี้ก็ถูกคัดลอกออกมาในวิญญาณแห่งความรู้ เพื่อว่าพวกเขารู้ว่าพวกเขาอยู่ดีกว่าและเป็นชีวิตที่ประเสริฐกว่าได้สอนตามที่พวกเขาไตร่ตรองเองมันอย่างสมบูรณ์มากกว่ากับการเข้าใจตัวเขาเอง และปฏิบัติมันได้สมบูรณ์มากกว่าในแบบแห่งชีวิตของพวกเรา” กฎชั่วนิรันดร์นี้เป็นทั้งเหตุผลและเจตจำนงของพระเจ้า lex est ratio divina et voluntas Dei (Contra Faustum, XII,27) มันเป็น immutable และสิ่งสากลก่อนสมัยโมเสด กฎชั่วนิรัดร์เป็นที่รู้จักทั่วไปตลอดจนเหตุผลของมนุษย์ (และบางทีออกัสตินก็เรียกว่า lex naturalis) และถูกส่งมอบไปในส่วนในการเขียนแบบถึง Moses เป็นที่กล่าวกันว่า “ประทับใจเราหรือเขียนในใจของเรา” ด้วยเหตุนี้มโนธรรมของมนุษย์ (Conscientia) จึงกลายเป็นกฎที่ทราบกันโดยทันที เช่น อย่าทำสิ่งใดที่คุณไม่ต้องการให้เขาทำต่อคุณ (Enarrationes in psalmos, Ps. 57,1) กฎอื่นมากมายแบบนี้เป็นที่รู้กันแล้ว

ด้วยเหตุนี้ จริยธรรมของออกัสตินก็ปรากฎเป็นเรื่องศีลธรรมของชาวคริสต์ไปตามกฎหมาย อย่างไรก็ตามคำสอนของเขามีมิติทางจริยธรรมที่จำเป็นต่อคนอื่น ๆ ถึงแม้ว่าการยืนยันของเขาจะหันเหไปในทางกฎของพระเจ้า ออกัสตินก็เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองซึ่งไม่มีนักเขียนทางจริยศาสตร์ในคำยืนยันของเขาต่อเสรีภาพของบุคคล สิ่งสำคัญของเจตจำนงที่ดี และความต้องการเป็นเรื่องของแรงจูงใจภายใน ในบั้นปลายชีวิตเขาได้เขียนตำราที่มีชื่อเสียงมาก On the spirit and the Letter (De spiritu et littera, 412 A.D.) เป็นการอธิบายว่าคนจะถูกดลใจด้วยความรักพระเจ้าก่อนที่จะได้รับความเคารพความเชื่อถือใด ๆ โดยการทำตามกฎทางศีลธรรม ตอนนี้เขาได้แสดงทัศนะของเขาออกมาว่า “ถ้าบัญญัตินี้ห้ามความกลัวกับลงโทษและไม่ห้ามความรักความถูกต้อง มันถูกเก็บเป็นทางการไม่เป็นอิสระและยิ่งไปกว่านั้นคือ ไม่ได้ห้ามทั้งหมด เพราะว่าไม่มีผลไม้ดีที่ไม่ได้เติบโตจากรากของกุศล” (De spiritu et littera,14,26) ความกลัวการลงโทษไม่ใช่เหตุผลที่เพียงพอ แม้แต่การหลีกเลี่ยงปฏิเสธการไม่มีศีลธรรม (Epistola 145,3,4) ในหนังสืออื่น ๆ (Epistola 155,4,13) ออกัสตินทำให้ความรักพระเจ้าเป็นหลักของการดำรงชีวิตที่ดี

ในชีวิตนี้ แม้ว่าจะไม่มีคุณธรรมที่ป้องกันสิ่งที่รักที่ควรจะรัก ความรอบครอบอยู่ที่การเลือก การถูกจูงใจโดยไม่มีการล่อลวง คือการละเว้นสิ่งมึนเมาและไม่มีทิฏฐิในการตัดสิน แต่สิ่งที่ควรจะเลือกอย่างวัตถุแห่งการรักหลักการของเรา แต่นั่นเราก็พบได้ดีกว่าสิ่งอื่น ๆ อยู่บ้าง วัตถุนี้คือพระเจ้าและแต่สิ่งที่เหนือกว่า หรือแม้แต่เสมอกับพระองค์เป็นการแสดงว่า เราไม่ทราบวิธีรักของพวกเรา ส่วนความดีของพวกเราเปลี่ยนมาเป็นผู้ยิ่งใหญ่มากไปกว่านั้นเราเข้าไปหาพระองค์ ซึ่งไม่มีสิ่งใดที่ดีกว่า

มันอยู่ในพจน์ของการยอมสละที่คนหนึ่งจะเข้าใจ ตำราของออกัสตินที่อ้างไว้อย่างมาก “ความรักและทำสิ่งที่คุณอยากทำ” (dilige, et quod vis fac) ออกัสตินไม่ได้หมายความว่า คนดี ๆ คนหนึ่งจะสามารถทำลายกฏแห่งพระเจ้าทั้งหมดได้ ถ้าเช่นนั้นคนรู้สึกถึงความรักที่ยิ่งใหญ่สำหรับบางสิ่งหรืออื่น ๆ สิ่งที่เขาหมายถึงก็คือมนุษย์ซึ่งรักพระเจ้าอย่างแท้จริงเป็นเจตจำนงที่ดี ดังนั้น แรงจูงใจที่ดีว่าเขาเกือบจะทำโดยอัตโนมัติในการเห็นพ้องกันเต็มที่กับภาษิตของการหยั่งรู้กับกฎศีลธรรม ดังเช่นความสมบูรณ์ของเจตจำนงและบุคลิกลักษณะมาสู่มนุษย์โดยผ่านคุณสมบัติประจำตัวของมารยาทการหยั่งรู้เท่านั้น ความรักที่เป็นแรงจูงใจการทำดีทางศีลธรรมเป็นคุณธรรมแนววิทยาของความกรุณา

ทั้ง ๆ ที่ศาสนาที่เพิ่มสีสรรค์ของการสอน ออกัสตินได้คิดถึงปัญญาของเขาเป็นดังจริยศาสตร์ ดังที่เขาสรุปเรื่องสสารโดยทั่วไปในหนังสือเล่มที่ 8 ของเมืองแห่งพระเจ้า ครั้งที่ 3 และเป็นส่วนสุดท้ายของปรัชญาคือศีลธรรม สิ่งที่ชาวกรีกเรียกว่า ethica (“quam Graeco vocabulo dicunt ethiken”) เขาดำเนินไปถึงการอธิบายว่าเขาเข้าใจขอบเขตของจริยศาสตร์อย่างไร

มันกล่าวด้วยเรื่องความดีอันสูงสุด โดยอ้างถึงสิ่งที่เราทำโดยตรงทั้งหมด มันเป็นความดีที่เราค้นหาเพื่อตัวมันเองและไม่ใช่เพราะว่าสิ่งอื่นอีกและครั้งหนึ่งมันก็สำเร็จ เราไม่ได้ค้นหามากไปกว่าที่ทำให้เรามีความสุข นี้เป็นความจริงว่าทำไมเราเรียกมันตอนสุดท้ายของเรา เพราะว่าสิ่งอื่นเป็นที่ต้องการในเรื่องของ summun bonum นี้ ขณะที่มันก็เป็นที่ต้องการบริสุทธิ์เพื่อตัวมันเอง

เรื่องจริยธรรมชาวคริสต์ในสมัยต้น ๆ อื่นๆ พบในศตวรรษหน้าในการเขียนของ Roman senator Anicius Manlius Torquatus Severinus Boethius (Ca. 470-525) ผลงานของเขาที่เป็นที่รู้จักดีคือ ปทานุกรมปรัชญา ตำราทางเทววิทยาบางเรื่องยังเป็นแหล่งทางความคิดของเขาในจริยศาสตร์ จิตวิทยาของ Boethius คล้ายกับของออกัสติน แต่เขารู้ปรัชญากรีกมากกว่าออกัสติน โดยเฉพาะ Boethius ดูเหมือนจะเป็นนักศึกษาลาตินคนแรกในโบสถ์คริสต์ซึ่งคุ้นเคยกันดีกับ the Nicomachean Ethics แม้จะมีความรู้ของอริสโตเติลอยู่ Boethius ก็ชอบคำสอนของพลาโตหลาย ๆ ปัญหาและยังรู้สึกประทับใจผลงานที่มีชื่อเสียงต่าง ๆ ในปรัชญาการฝึกหัดของสโตอิค ตอนสุดท้ายแห่งศตวรษที่ 19 เป็นสมัยนิยมระหว่างนักประวัติศาสตร์ปรัชญาต่อคำถามคริสตศาสนาของผู้แต่งนี้ วันนี้ไม่มีนักศึกษาที่เอาจริงเอาจังสงสัยว่าเขาเป็นชาวคริสต์

สำหรับ Boethius แล้วมีประชาน 4 ระดับ ต่ำที่สุดคือประสาทสัมผัสซึ่งเข้าใจรูปร่างและคุณภาพของสิ่งที่ปกคลุมสสาร ระดับต่อไปคือจินตนาการซึ่งมองเห็นแบบของกายปราศจากสสารของพวกเขา ขั้นตอนที่ 3 คือ เหตุผล (ratio) ซึ่งรวมไปถึงธรรมชาติสิ่งสากลว่า อาจจะแสดงออกในหลาย ๆ ปัจเจกบุคคล (นี้คือกำลังประชานว่าเป็นความพิเศษของการดำรงชีวิตของมนุษย์บนโลก) และกำลังที่สูงที่สุดคือความฉลาดซึ่งรู้ตัวเองอย่างสมบูรณ์ “แบบ” ซึ่งอยู่คนละส่วนกับสสาร (intellectibilia) นี้เป็นความสามารถหยั่งรู้ มนุษย์แบ่งในโอกาสเท่านั้น เมื่อพวกเขารับความเข้าใจชั่วขณะ เทววิทยาเป็นศาสตร์หยั่งรู้ที่ปลูกฝังความรู้อันสูงสุดชองพระเจ้าและคุณสมบัติของการหยั่งรู้ การเริ่มต้นปฏิบัติสั้น ๆ ในอภิปรัชญาซึ่งมาถูกเรียกว่า De Hedomadibus ในสมัยกลาง Boethius ได้ลงบัญชี 9 ญัตติ ซึ่งเขาเอาที่เห็นได้โดยง่ายที่เหลือจากการให้เหตุผลของเขา ครั้งแรกบรรยายเรื่อง “มโนภาพร่วมกัน” เป็นข้อความซึ่งคนหนึ่งรับรองขณะที่ได้ยินมี 2 ชนิด เช่น สัจพจน์เลขาคณิตของความเท่ากัน อาจเข้าใจมนุษย์ทั้งหมดได้ ส่วนญัตติอื่น ๆ อย่างเช่น การรวมกันไว้ไม่สามารถเข้าครอบครองอวกาศได้ที่เข้าใจแต่การเรียนเท่านั้น ชนิดที่ 2 อย่างเช่น “เพิ่มการเท่ากันสู่การแก้ไขความเท่ากันในความเท่ากัน” มนุษย์ทุกคนสามารถรู้ได้ทฤษฎีของการให้เหตุผลและการนิยามในปรัชญานี้ เพิ่มทฤษฎีไหวพริบการรู้เอง มีส่วนร่วมในการชักจูงคำสอนของผู้รู้ ต่อมาในเรื่องปฐมธาตุของการคาดคะเนและการรู้ที่ได้จากการปฏิบัติ (รวมไปถึงจริยธรรม) นำมาเป็นส่วนร่วมกับการเน้นความสำคัญพิจารณาเหตุผลในเหตุผล discursive (ซึ่งสกัดกั้นจากตำราของ Boethius เรื่องตรรกวิทยาตรรกบท) ธรรมเนียมของ Boethius นี้เป็นศาสตร์เครื่องพิสูจน์เป็นแหล่งของโครงสร้างระบบจำนวนมากที่แสดงลักษณะปรัชญาศีลธรรมคริสต์และเทววิทยาในสมัยกลางต่อมา

แตกต่างกับจริยศาสตร์ที่แนะนำไว้ในตำราอภิปรัชญาที่แท้จริง De Hebdomadibus นี้เป็นการพิจารณาละเอียดตามแบบของพลาโต ตัวอย่างที่ด้อยกว่าของความดีจำนวนมากดีอย่างไร โดยรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ความดีสูงสุด ตามที่ความดีอภิปรัชญาไม่เหมือนกันกับความหมายของความดีทางจริยศาสตร์ ตอนสุดท้านของตำรานี้ เรากล่าวได้ว่า “ทุกสิ่งเป็นสิ่งดีแต่ทุกสิ่งก็ไม่ใช่ดีทีเดียว” ความถูกต้องเป็นชนิดของการกระทำและมีการกระทำที่ไม่ใช่การกระทำเท่านั้น

หนังสือเล่มที่ 3 และเล่มที่ 5 ของ the Consolation of Philosophy ได้ให้ความชัดเจนยิ่งขึ้นของวิธีที่ Boethius พยายามที่จะสร้างปรัชญาแห่งชีวิตโดยการปฏิบัติโดยการใช้ธาตุของ platonisim, Aristotelianism และ stoicism ภายในตำราศีลธรรมชาวคริสต์คล้าย ๆ กับกรีก Boethius เห็นคนพยายามต่อสู้เพื่อบรรลุความสุขอันเป็นปรมัตถะ (boetitudo) คนอื่นก็คิดว่าความสุขขึ้นอยู่กับการได้สิ่งของทางกาย (strength, health, beauty) หรือสิ่งของทางจิตใจ (Knowledge, virtue) หรือแม้แต่สิ่งของการติดต่อทางสังคม (fame, political power, good reputation) Boethius ให้เหตุผลว่าทุกสิ่งเหล่านี้สุดท้ายก็ไม่ใช่สิ่งที่สมบูรณ์และไม่ใช่สิ่งที่ถาวร นั่นอาจจะเป็นความดีที่สมบูรณ์บ้างซึ่งเป็นวัตถุวิสัยปลายทางของความปรารถนาของมนุษย์เหล่านี้สำหรับความสุข เป็นเหตุผลที่ต้องการให้ใครสักคนเห็นว่าพระเจ้ายังคงมีอยู่สมบูรณ์และเป็นความดีอย่างเต็มที่สุด การให้เหตุผลนี้สรุปลงว่า พระเจ้าคือจุดมุ่งหมายของการต่อสู้ทางศีลธรรมทั้งปวง ทางวัตถุวิสัยเปลี่ยนมาเป็นธาตุในอันตวิทยาของนักศึกษาต่อมา

แน่นอนที่มีงานเขียนมากมายซึ่งให้รายละเอียดคำถามของการปฏิบัติศีลธรรมในศตวรรษทันทีตาม Boethius ผลงานที่เขียนจำนวนมากเหล่านี้ไม่ได้รับความเชื่อถือและไม่ได้ศึกษาเปรียบเหมือนกับว่าไม่รู้ ตัวอย่างก็คือ bishop แห่ง Braga Martin แห่ง Dumio (ca. 515-580) ผลงานของเขาอยู่ภายใต้เรื่อง Formula for an Houest Life, The Four Virtues, How to put Down pride และอีกมากมาย โดยทั่วไปแล้ว มาร์ตินรับเอาคำสอนของ Seneca เรื่องการนำเอาคุณธรรมทางศีลธรรมและประยุกต์มันมาสู่วิถีชีวิตของชาวคริสต์เช่นเดียวกันมาก กล่าวถึงเรื่องความพอใจทางศีลธรรมของผู้เขียนซึ่งรวบรวมไว้ในหนังสืออย่างเช่น Cregory the Great (540-604) และ Isidore of Seville (ca. 570-630) พวกเขาไม่ขึ้นกับแหล่งคนนอกศาสนาอย่างมาร์ติน แต่มุมมองทางจริยศาสตร์ของพวกเขาเป็นผลจากความเห็นร่วมกันของมนุษย์นิยมคลาสสิค กับรากฐานมุมมองแห่งชีวิตของคริสต์ Cregory's Moral Exposition of the Book of Job ถูกคัดลอกต่อมามากแต่ก็เป็นการพูดที่เกินความจริงที่เรียกมันว่า the classical Crundwerk ซึ่งเป็นจริยศาสตร์ที่เกิดขึ้นในสมัยกลาง

ในศ่ตวรรษที่ 9 John Scottus Erigena (ca. 810-877) บรรจุมันไว้ในผลงานลาตินเป็นจริยศาสตร์ Neoplatonic ทั้งสิ้นของการต่อสู้ทางวิญญาณต่อแหล่งของมัน De divisione naturae ของเขาเป็นโครงสร้างอภิปรัชญามากมายที่มุ่งอธิบายทุกสิ่งเป็นอย่างไร ซึ่งรวมไปถึงมนุษย์มาจากเหตุผลหนึ่งและในที่สุดก็กลับไปสู่หลักการหยั่งรู้ Plotinian emanationism ร่วมกันในวิธีปลุก Christian creationism ความจริงทั้งหมดเรียกว่า “ธรรมชาติ” (natura) พระเจ้าดังเช่นแหล่งคือ natura creans sed increata อุดมคติหยั่งรู้เท่ากับเป็น natura creana et creata และในที่สุดพระเจ้าสุดท้ายคือ Natura increans et increata มนุษย์คือการริเริ่มแบบอุดมคติที่ฉลาดแน่นอนชั่วนิรันดร์ในการหยั่งรู้จิตใจ บั้นปลายชีวิตของเขามนุษย์แต่ละคนบนโลกได้ประสบ “ความแบ่งแยก” ธรรมชาติแห่งชีวิต วิญญาณแบ่งแยกจากร่างกายและร่างกายแตกออกไปเป็นส่วนประกอบสสารของมัน อย่างไรก็ตามขั้นตอนที่ 3 ของร่างกายคนเรารวมกันใหม่กับวิญญาณของเขาและเป็นการรับรู้โดยลำดับ ในขั้นตอนที่ 4 คนเรารับรู้แล้วกลับมารวมกันที่อุดมคติแม่แบบในพระเจ้า และขั้นสุดท้ายของการกลับสู่โลกทั้งหมดจะกลับสู่แหล่งของมัน มนุษย์เป็นอิสระที่จะดัดแปลงเจตจำนงของตนไปสู่การกลับนี้และจริง ๆ เป็นหน้าที่ของเขาชาวคริสต์ที่จะพัฒนาความสามารถที่สูงกว่า เพื่อที่ว่าสิ่งที่มีอยู่ทั้งสิ้นของเขาได้เปลี่ยนรูปไปสู่ความคิดที่บริสุทธิ์ การโปรดปรานการหยั่งรู้เป็นความจำเป็นที่ทำให้มนุษย์เกิดการเป็นอยู่ที่สูงกว่าตามที่ Erigena อธิบายไว้ในหนังสือเล่มที่ 5 On the Division of Nature มนุษย์ซึ่งอาศัยชีวิตที่ดีทางศีลธรรมไม่ได้รวมกันใหม่กับพระเจ้าอย่างเดียวดังที่มนุษย์ทุกคนทำ เงื่อนไขอันติมะของเขาเป็นสิ่งที่เปลี่ยนไปเหมือนพระเจ้า (deifactio) deification ถูกอนุญาตต่อความดีเท่านั้น

หลังจาก Erigena แล้วไม่มีนักเขียนลาตินในเรื่องศีลธรรมที่มีภูมิรู้ที่เปรียบได้จนกระทั่งเรามาพบกับ St. Anselm ในศตวรรษที่ 8 Anselm of Canterbury (1033-1109) เป็นชาวอิตาเลียนที่รับการฝึกฝนในวัด Benedictine ฝรั่งเศสและกลายมาเป็นพระรูปหนึ่งที่มีชื่อเสียงของอังกฤษของ Canterbury ความสำคัญของเขาในประวัติศาสตร์ของจริยศาสตร์ ซึ่งความสำคัญของเขาอยู่ในเจตคติส่วนบุคคลของตัวกระทำทางศีลธรรมเป็นการพิจารณาความดีหรือความชั่วทางศีลธรรม นักประวัติศาสตร์ผู้หนึ่งก้าวไปไกลมากดังที่กล่าวกับ Anselm ว่า “ศีลธรรมเป็นการอธิบายความอิสระของการตัดสินใจประโยชน์ และกล่าวโดยทั่วไปเป็นอิสระของการตัดสินของอันติมะขั้นสุดท้าย” นี้เป็นตัวอย่างแรกของนักจริยศาสตร์สมัยกลางซึ่งได้แตกออกไปจาก eudaimonism ของพลาโต อริสโตเติล และ สโตอิค

แน่นอน St. Anselm เป็นหนี้ออกัสตินมาก โดยเฉพาะในเรื่องจิตวิทยาทางศีลธรรมของเขา เจตจำนงเป็นรูปการที่สำคัญที่สุดของวิญญาณ เจตจำนงของมนุษย์เป็นจิตอาจจะเป็นการกำหนด 2 อย่างก่อนที่จะเป็นการกระทำทางศีลธรรม โดยหนึ่งในแรงจูงใจเหล่านี้ affectio ad commodum มนุษย์ทุกคนโอนเอียงไปโดยจิตวิสัยที่จะค้นหาสิ่งที่ดี ๆ ต่าง ๆ ที่เป็นที่ชอบใจต่อข้อความการมีอยู่โดยปกติของเขา สิ่งนี้โน้มเอียงให้เขาต้องการสร้างบ้านและเพาะปลูกไร่นาของเขาเป็นตัวอย่าง ข้อที่ 2 ของแรงจูงใจเหล่านี้ affectio justitiae สามารถทำให้บางคนโน้มเอียงทำตามใจต่อไปดีกว่าธรรมชาติที่ดี นี้เป็นการให้เหตุผลของเจตจำนงโดยมารยาทการหยั่งรู้ การเห็นว่าสิ่งนี้ “ยุติธรรมสูงกว่า” หมายถึง anselm เราจะต้องดูอย่างรวบรัดที่ทฤษฎีความจริงใน Dialogue on Truth เขาได้อธิบายตัวอย่างความจริงหลายอย่าง (verum) ข้อความจริง ความเห็นจริง การทำสิ่งใดตามใจจริง การทำจริง การรับรู้ทางประสาทสัมผัสจริง สิ่งจริง เหมือนกับ platonist ที่ดี Anselm ให้เหตุผลว่าตัวอย่างมากมายเหล่านี้เป็นความจริงเพราะว่าเป็นความจริงสูงสุดในสิ่งที่นับรวมอยู่ทั้งหมด เมื่อเป็นความจริงคือความถูกต้อง (rectus) เกี่ยวข้องกับมาตรฐานความมั่นคงของความถูกต้อง (rectitudo) นิยามความจริงโดยทั่วไป (veritas) คือ “ความถูกต้องเห็นได้ด้วยใจอย่างเดียว”

การประยุกต์นี้สู่ปัญหาของศีลธรรม Anselm ตัดสินใจว่าความยุติธรรมคือความถูกต้องของเจตจำนงซึ่งถูกรักษาไว้เพื่อประโยชน์ของตัวมันเอง ในคำอื่น ๆ บุคคลเหล่านั้นไม่ใช่มากมายเนื่องจากสิ่งที่เขาตั้งใจเนื่องมาจากเหตุผลว่าทำไม (propter quod) เขาตั้งใจที่นี่ Anselm กำลังกระจายใจความสำคัญของแรงจูงใจทางจริยศาสตร์ เขาได้แนะนำว่าตัวการกระทำทางศีลธรรมคือความถูกต้อง ไม่ใช่เพราะการกระทำของเขาบรรลุผลที่แน่นอน แต่เป็นเพราะคุณภาพที่แน่นอนของเจตคติขั้นแรก หรือการโน้มเอียงโดยการทำตามใจของบุคคลตั้งแต่เขายืนยันว่า ความถูกต้องจะต้องตั้งใจเพื่อประโยชน์ของตัวมันเท่านั้น (ความจริงอิสระได้อธิบาย “พลังของการรักษาความถูกต้องของเจตจำนงเพื่อประโยชน์ของความถูกต้องของตัวมัน”) ทีนี้เอง Anselm ทำบางสิ่งไปก่อน ทฤษฎีความบริสุทธิ์และเจตจำนงที่ดีของค้านท์ แน่นอนความถูกต้องทางศีลธรรมของ Anselm อยู่ไกลไปจากความถูกต้องทางจิตนิยมเล็กน้อย เขาไม่ใช่แบบทางจริยศาสตร์เจตจำนงของบุคคลหนึ่งเป็นความถูกต้องโดยต้องกันกับความถูกต้องทางวัตถุวิสัยซึ่งก็คือพระเจ้า

หนึ่งในนักเขียน 2 –3 คนในตอนเริ่มสมัยกลางที่ใช้คำว่า “จริยศาสตร์” คือ Peter Abelard (1079-1142) การปฏิบัติของเขา Ethica seu liber dcitus scito tcipsum เป็นที่หมายในการอธิบายจริยศาสตร์ในสมัยกลางตรงข้ามเช่นเคย (ในช่วงเวลาของเขา) เหมือนความจริงใกล้เข้าถึงสิ่งสากลทั้งหลาย Abelard ไม่สามารถยืนยันได้ว่าตัวอย่างที่เห็นชัดของความดี (bonum) เป็นเช่นคุณธรรมของสิ่งเฉพาะในสาระการมีอยู่ของความดีสิ่งสากล (bonitas) บางสิ่งอยู่ภายใต้อิทธิพลของ Anselm เขายืนยันว่าบาปประกอบขึ้นด้วยการยอม (consensus) สิ่งที่ไม่ถูกต้องตั้งแต่ความไม่ถูกต้องเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับกฎแห่งพระเจ้า การยอมต่อบาปเท่ากับดูถูกพระเจ้า เขาดำเนินการให้เหตุผลโดยโน้มน้าวใจว่าสิ่งที่เป็นความดีทางศีลธรรมหรือความชั่วไม่ใช่สิ่งสนองของการให้กระทำ แต่เป็นการกำหนดก่อนของเจตจำนงของตัวกระทำ โดยใช้ตัวอย่างที่ชอบมากในลัทธิที่ตั้งอยู่ในปัจจุบันนี้ Abelard กล่าวว่า “เมื่อบาปไม่ได้ประกอบขึ้นด้วยความต้องการผู้หญิง แต่อยู่ในการยอมความต้องการ

Abelard ไม่ได้มีความรู้โดยตรงของ Nicomachean Ethics และเป็นเช่นนั้นก็ไม่สามารถใช้การวิเคราะห์การสมัครใจของอริสโตเติลได้ ในใจความสำคัญบทที่ 3 ของจริยศาสตร์ของเขา Abelard ลังเลที่จะกล่าวว่าบาปโดยจำเป็นนำไปพัวพันการทำของเจตจำนงหรือไม่ เขาได้อธิบายตัวอย่างต่าง ๆ ของสิ่งที่ทำเทียบกับเจตจำนงของคนแล้วดูเหมือนว่านำไปพัวพันความผิดและบาปโดยลำดับ เขาได้ทำเรื่องสำคัญหลายเรื่องที่สำคัญแตกต่างกันระหว่างข้อบกพร่อง (culpa) และความผิดพลาด (poena) แต่การใช้ถ้อยคำและความผิดของเขาชี้ขึ้นๆ ลง ๆ ในบางบทจริยศาสตร์กล่าวถึงความตั้งใจ (intentio) เป็นจุดรวมของความดีและความชั่วทางศีลธรรม ในการให้คำว่า “ความตั้งใจ” ความหมายเช่นเดียวกับยอมตลอดทั้งงานเขายืนยันว่า การกระทำหรือการละเลยการกระทำไม่ได้เพิ่มคุณค่าทางศีลธรรมของการยอมหรือความตั้งใจ

จริยศาสตร์ของ Abelard ไม่ใช่จิตนิยมบริสุทธิ์ ความตั้งใจของมนุษย์จะต้องถูกต้องและสิ่งนั้นหมายถึงหมายถึงวัตถุนิยมพ้องกันกับกฎของพระเจ้า เขารู้ว่าบางคนได้แนะนำว่าความตั้งใจนั้นถูกต้อง “เมื่อใคร ๆ เชื่อว่าเขาทำดีแล้ว” เขายืนยันอย่างมั่นคงว่าความตั้งใจดีเท่านั้นเป็นสิ่งเดียวที่พอใจพระเจ้าอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้แสดงว่าประชาชนทราบได้อย่างไรถึงความพอใจพระเจ้าอย่างวัตถุนิยม

ทัศนะที่ว่าศีลธรรมเป็นสสารคุณภาพบางสิ่งของความถูกต้องภายในวิญญาณของแต่ละบุคคล (สิ่งที่นักเขียนสมัยใหม่เรียกว่า “intrinsic morality”) ค่อนข้างทั่วไปในศตวรรษที่ 12 แม้แต่นักวิจารณ์ผู้ยิ่งใหญ่ของออโทดอกซ์ของเทววิทยาของ Abelard เหมือนกับ Bernard แห่ง Clairvaux (1090-1153) ได้เห็นพร้อมกันกับด้วยความคิดที่ว่ายอมต่อความดีเป็นสิ่งที่ทำให้คนทำบุญได้รับการตอบแทนชั่วนิรันดร์ในสวรรค์ St. Bernard ไม่ใช่นักทฤษฎีทางจริยศาสตร์มากไปกว่านักศีลธรรมคนอื่นในสมัยกลางเลย เขายืนยันอย่างตรง ๆ เรื่องความสำคัญของการรักพระเจ้าด้วยความบริสุทธิ์ และทำให้สูงเป็นเหตุจูงใจอาจจะเป็นไปได้ นี้เป็นใจความของตำรา On the Necessity of Loving Cood (De diligendo Deo) แน่นอนนี้ไม่ใช่จิตนิยมทางศีลธรรมมีมาตรฐานของ suprahuman ซึ่งความตั้งใจที่ถูกต้องจะต้องตามกัน บรรทัดฐานนี้เป็นกฎชั่วนิรันดร์ Bernard ไม่ได้มีใจในกฎหมายเลย แต่เขาก็อยู่ไกลจากการกล่าวว่า ความดีกำลังมีความรู้สึกดี ๆอย่างตรง ๆ เขาลงโทษคนที่ตีราคาเจตจำนงของตนน้อย “แต่ละคนทำสิ่งสากลและกฎชั่วนิรันดร์” นี้เป็นสิ่งที่บิดเบือนที่ต้องการเลียนแบบพระเจ้า

ระหว่างศตวรรษที่ 12 จริยศาสตร์หรือปรัชญาทางศีลธรรมถูกยอมรับว่าเกิดขึ้นในจำพวกระเบียบการสอนในโรงเรียนหลายคริสต์หลายแห่ง ข้อความที่คัดออกมาจำนวนมาก (ftorilegia) และตำราของพระถูกผลิตขึ้นมาบริการเช่นตำราการฝึกเด็กในโรงเรียนวัดและศูนย์การศึกษาอื่น ๆ ผลงานสำคัญเหล่านี้เป็นความลับมีตัวอย่างเช่น Teachings of the moral Philosophers (Moralium dogma philosophorum) ซึ่งได้เป็นคุณลักษณะของ William แห่ง conhes, Gauthier แห่ง Chatillon และอื่น ๆ มีหนังสือ the Moral philosophy of the Good –in – itself และหนังสือ the Useful Good (Moralis philosophia de honesto et utili) พิมพ์ระหว่างผลงานของ Hilsebert แห่ง Tours แต่เป็นการแต่งหนังสือที่ไม่แน่นอน และมี oxford collection of Moral writings (Florilegium Morale Oxoniense) ซึ่งได้แก้ไขเร็ว ๆ นี้เท่านั้น สิ่งเหล่านี้และผลงานชนอดนี้อื่น ๆ ได้ร่วมกันเป็นความต้องการ cull สิ่งที่ดีที่สุดจากกรีกยุคคลาสสิคและนักเรียนศีลธรรมชาวโรมันและดัดแปลงการอ่านแบบฝึกหัดเหล่านี้มาสู่ความต้องการของวิถีชีวิตชาวคริสต์ ในขณะนี้เองบางครั้งก็เรียกว่า “Christian Socratism” ผู้แต่งหนังสือสมัยก่อนซึ่งได้รับความนับถืออย่างยิ่งคือ Plato, Cicero, Seneca และนักเขียนรุ่นเยาว์ที่มีชื่อได้แก่ macrobius และ Andronicus จริยศาสตร์สะสมในศตวรรษที่ 12 กลับแสดงการหันเหทางวิญญาณเรื่องของการรู้ตัวเอง แทนที่การเน้นหน้าที่ทางศีลธรรมโดยกฎหมาย พวกเขาปรึกษาการพัฒนาบุคลิกภาพทางศีลธรรมโดยการอบรมสิ่งที่เกี่ยวกับธรรมะ (faith, hope, charity) และคุณธรรมหลัก (prudence, temperance, fortitude, and justice) คุณธรรมเหล่านี้ถูกแบ่งย่อยออกไปใน “ส่วน” หลาย ๆ ส่วนและผลก็คือการลงบัญชียืดยาวและบรรยายการประพฤติดีมากมาย (virtues) และไปด้วยเสียงวิจารณ์ของการประพฤติชั่วซึ่งด้านกัน (vices) บ่อย ๆ

กลุ่มที่มีชื่อเสียงกับทัศนะของลัทธิศาสนาอื่นปรากฏในศตวรรษที่ 12 และอาจจะมีอิทธิพลทางลบบ้างในศูนย์กลางปัจจุบันของจริยศาสตร์ชาวคริสต์สมัยกลางขบวนการกลุ่มหนึ่งนั้นคือ Cathari ในฝรั่งเศสตอนใต้ พวกเขามีศูนย์กลางอยู่ในเมืองที่เรียกว่า Albi และมาถูกรู้จักเป็นชื่อ albigensians ในประเทศอิตาลีกลุ่ม Cathari 2 กลุ่มก็พบในศตวรรษนี้ albanenses ในเขต Bergamo-Verona และ Concorenses (Garatcnses) ในพื้นที่ของ Concorezzo ลัทธิ Catharism เป็นการฟื้นฟู Manichaeism การสอนศาสนาซึ่งมีหลักอันติมะ 2 ประการ ประการแรกคือแห่งของสิ่งที่ดีทั้งปวงและเหตุการณ์ต่าง ๆ อย่างที่ 2 คือแหล่งของความชั่วทั้งปวง โดยปกติแล้วที่เหล่านี้เป็นฝักใฝ่ร่วมกันตลอดกาล และกำลังที่เท่ากันพระเจ้าในศตวรรษที่ลัทธิ Catharism สองฝ่ายเบื้องต้นของ Mani ถูกดัดแปลงทัศนะที่แตกต่างออกไปหลาย ๆ อย่างของชีวิตชาวคริสต์ผลสำเร็จ 2 อย่างของขบวนการนี้อาจจะเป็นที่สังเกตุในสมัยจริยศาสตร์ก่อนอื่นทั้งหมด Cathari ที่มีชื่อเสียงที่สุดได้รวมศาสนาจำนวนมากและสิ่งเฉพาะเจตคติมุ่งไปทางประพฤติทางศีลธรรม พวกเขาฝักใฝ่กิจกรรมทางเพศทั้งหมดเช่น ความชั่วทางศีลธรรม สำหรับตัวอย่างและต้องการให้ความเชื่อของเขาสมบูรณ์ ที่ละเว้นจากการสร้างก่อน แม้แต่การแต่งงานลัทธิ Extreme asceticism ก็ได้ถูกนับถือตรงกันข้ามตั้งแต่ลัทธิ Manichaeism อันเป้นต้นกำเนิด (of persian origin, Mani lived in the thirs century A.D.) ได้ยึดถือเอาว่าความชั่วเป็นจริงและเป็นสิ่งดีอย่างแน่นอน และนั่นก็เป็นเจตจำนง 2 อย่าง ในมนุษย์ทุกคน (ความชั่ว 1 และความดี 1) สาวกต่อมาหลาย ๆ คนถือว่าความไม่มีศีลธรรมเป็นการหนีไปไม่พ้น อย่างหนึ่งสามารถปฏิเสธได้ตามลำดับ สำหรับการกระทำชั่วโดยกล่าวว่า มันกั้นจากเจตจำนงที่ชั่วร้ายของเขาและไม่ใช่มาจากเจตจำนงที่ดี ซึ่งต่อมาเขาได้พิสูจน์ว่าเป็นอย่างเดียวกัน

ขบวนการศาสนาอื่น ๆ เริ่มมีเสียงเหนือกว่าทางจริยศาสตร์ในทัศนะของ Joachim แห่ง Flora (1145-1202) เจ้าอาวาสชาว Cistercian ในตอนเหนือของอิตาลี เขาสนันสนุนใฟ้กลับไปสู่ความเรียบง่ายและรุนแรงในตอนต้นปีคริสตศักราช ค่อนข้างที่จะเป็นที่แน่ใจว่าเขารู่สึกว่าสถานที่ศึกษาทั้งหมด หรือจริยศาสตร์ที่เกี่ยวกับธรรมะเป็นเรื่องนอกศาสนาไร้สาระ ดังนั้น Joachim จึงต้องการแสดงการเพิ่มชนิดของนักกังขาคติทางจริยศาสตร์ การวิจารณ์การกระทำทางปรัชญาไม่ตรงกันกับการหลุดพ้นวิญญาณของตน งานเขียนทางเทววิทยาและทางคัมภีร์ของเขาได้ชี้แนะ apocalyptic view of history ซึ่งถูกผลักดันไปสู่ขั้นสูงในตำราที่ให้ชื่อว่า Eternal Gospel ซึ่งเขียนใน ค.ศ. 1254 โดย Gerardus de Borgo san Domino ในจำนวนตำราเหล่านี้ตำราของ Joachim ได้สนับสนุนการปฏิรูปอย่างสมบูรณ์ของการปฏิรูปทางศีลธรรมชาวคริสต์ และเน้นถึงหลักของการปฏิบัติ ดังพรตที่ว่าออกไปจากอุดมคติแห่งความเฉยเมยของสโตอิค ผลลัพธ์ของงานนี้ทำให้รู้สึกถึงการดำรงอยู่ของการติดต่อสื่อสารกันทางศาสนา (particularly the Franciscans) ในศตวรรษที่ 13 มันไม่ใช่การผลิตจริยศาสตร์ธรรมดา แต่ลัทธิ Joachimism เป็นพวกที่รับผิดชอบเจตคติบั้นปลายโลกหน้าในบางเรื่องของจริยศาสตร์สมัยกลางต่อมา

เป็นที่ชัดเจนว่าการคาดคะเนทางจริยศาสตร์จำนวนมากอยู่ในงานเขียนชาวคริสต์เล่มนี้ก่อนศตวรรษที่ 13 เป็นคำแยกมาจากการบันทึกครึ่งหนึ่งที่ถูกค้นพบคัมถีร์ไบเบิล และในโรงเรียนจริยศาสตร์กรีกของ platonic และ Stoic อย่างไรก็ตาม การเน้นสิ่งใหม่ที่สำคัญ 2 ประการเป็นการนำมาสู่จิตวิสัยในระยะนี้ ก่อนอื่นทั้งหมดความเห็นที่ว่าเจตจำนงของพระเจ้าหรือกฎตลอดกาลเป็นอันติมะ และบรรทัดฐานสัมบูรณ์ของการตัดสินจริยศาสตร์ทั้งหมด ตอนนี้ก็มาถึงตอนหน้าใน patristic เหล่านี้และศีลธรรมสมัยกลาง บรรทัดฐานนี้เป็นการเน้นอย่างเสมอกัน เราจะเห็นได้ในบทต่อไปโดยนักจริยศาสตร์ theistic ใน Jewish สมัยกลางและธรรมเนียม Moslem จนกระทั่งเรียบร้อย หลังจากสมัยของ Kant ในศตวรรษที่ 18 ความเชื่อมั่นนี้เองที่เป็นแหล่งการหยั่งรู้หน้าที่จริยศาสตร์ที่สมบูรณ์ซึ่งเหลืออยู่ เกือบจะไม่ท้าทายในประวัติศาสตร์ของจริยศาสตร์

ในตำแหน่งที่ 2 มโนภาพแรงจูงใจทางจริยศาสตร์ มโนภาพเจตคติส่วนบุคคลไปทางเหตุการณ์ภายนอกซึ่งคนหนึ่งถูกทำตามใจ เปลี่ยนมาเป็นจุดรวมการอธิบายศีลธรรมในระหว่างสมัยของจริยศาสตร์สมัยกลางนี้ เราจะเห็นได้หลายคนเหมือนกับ Augustine, Anselm และ Abelard เป็นพวกที่ทันสมัยที่เดียวในการอ้างจริยศาสตร์ของพวกเขาว่า สิ่งสำคัญที่แท้จริงไม่ใช่ลักษณะทางสสารของการกระทำของใคร แต่ออกจะเป็นแรงจูงใจข้างในของการทำตามใจบุคคล บางที่อาจจะมากกว่าที่เรารู้โดยทั่วไป ความสำคัญใหม่ ๆ นี้สมควรที่จะเป็นสิ่งสำคัญที่ยิ่งใหญ่ที่ชาวคริสต์ในสมัยกลางให้ความสำสำคัญต่อมนุษย์เหมือนสิ่งประดิษฐ์ของพระเจ้า ใจความที่สำคัญทางศีลธรรมสูงสุดของการรักพระเจ้าของออกัสตินก็เป็นแต่วิธีอื่นของการกล่าวนี้ เป็นตัวอย่างจริยศาสตร์ชาวคริสต์ที่เกิดขึ้นในศตวรรษที่ 13 และผ่านพ้นไปด้วยดีแน่นอน

***